ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု ဝမ္းစာ
======================
ၿမိဳ႕ပတ္ရထားက သဃၤန္းကၽြန္းဘူတာကို ဝင္ေတာ့မွာမို႔ မသိန္းေမတစ္ေယာက္ ကုန္စိမ္းထုပ္ေတြကို အသင့္ျပင္ထားလိုက္တယ္။ ထိုင္ရာကေနထၿပီး ဆာလာအိတ္ေတြ၊ ပုဆိုးပိုင္းေတြနဲ႔ ထုပ္စည္းထားတဲ့ ကုန္စိမ္းထုပ္ ေလးထုပ္ကို ထိုင္ခုံေပၚ ဆင့္တင္ထားလိုက္တယ္။ ဒါမွ ရထားရပ္တာနဲ႔ ျပတင္းေပါက္ကေန တြန္းခ်လို႔ရမွာ မဟုတ္လား။ ရထားကလည္း တစ္ဘူတာကို သုံးမိနစ္ပဲရပ္တာေလ။ အဲဒီ သုံးမိနစ္အတြင္းမွာ အဆင္းအတက္လူေတြနဲ႔ ရႈပ္ယွက္ခတ္တတ္တယ္ မဟုတ္လား။ လူ ဆင္းေပါက္ကေန ကုန္စိမ္းထုပ္ေတြခ်ေနရင္ အဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး။ ထြန္းေအာင္တို႔၊ ျမခင္တို႔၊ ႏြယ္ႏြယ္တို႔လည္း မသိန္းေမလိုပဲ။ သူတို႔အထုပ္ေတြကို ထိုင္ခုံေတြအေပၚ အားလုံး ကိုယ္စီ တင္ထားၿပီးၿပီ။
အျပင္ကို ေခါင္းျပဴၾကည့္လိုက္ေတာ့ က်ိဳးတိုးက်ဲတဲ အိမ္ကေလးေတြက မီးရထား လမ္းေဘးမွာ အစီအရီ။ တခ်ိဳ႕အိမ္ကေလးေတြက ေျခတန္ရွည္ရွည္။ တခ်ိဳ႕အိမ္ကေလးေတြက ခပ္ယိုင္ယိုင္ ခပ္နဲ႔နဲ႔။ ၿပိဳက်ေတာ့မယ့္ အိမ္နံရံေတြကို က်ားကန္ထားတဲ့ အိမ္ကေလးေတြကလည္း ပါေသး။ တခ်ိဳ႕အိမ္မ်ားဆိုရင္ ဓနိ အမိုးေတြ ရိရြဲေနေတာ့ တာလဗတ္အစုတ္ေတြကို ျဖစ္သလို ပစ္တင္မိုးထားတာက ရွိေသး။ ဒီက်ဴးေက်ာ္အိမ္ကေလးေတြကိုျမင္တိုင္း သူ႔စိတ္မွာ ႏုန္းခ်ိလာတယ္။
"မေသခင္ေတာ့ အိမ္ကေလးတစ္လုံးေလာက္ ပိုင္ခ်င္လိုက္တာ"
ဒီေတာင့္တမႈဟာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ၾကာခဲ့ၿပီ။ အခုထိ မျပည့္၀ေသး။ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ မေျပာနဲ႔ ရထားလမ္းေဘးမွာ ျဖစ္သလို ထိုးေနဖို႔ က်ဴးေက်ာ္အိမ္ကေလးတစ္လုံးေတာင္ မေဆာက္ႏိုင္ေသး။ မသိမသာ လွိမ့္တက္လာတဲ့ အပူလုံးကို ခပ္ျပင္းျပင္းကေလး ရိႈက္ထုတ္ လိုက္တယ္။ အိမ္ေဆာက္ဖို႔ ေငြလိုတယ္ မဟုတ္လား။
ေငြဆိုတာကလည္း ဘယ္ေလာက္စုစု ဝင္လာရင္ လိပ္လိုေႏွးၿပီး ထြက္သြားေတာ့ ယုန္တစ္ေကာင္ထက္ ပိုျမန္တယ္လို႔ သူေတြး မိတယ္။ သူလည္း ေန႔တိုင္းလိုလို ကုန္စိမ္း ေရာင္းတာပါပဲ။ အခုလို ၿမိဳ့ပတ္ရထားနဲ႔ ဒညင္းကုန္းေဈးကေန ကုန္းစိမ္းေတြကို ညေန ဘက္မွာဝယ္လာ။ ေနာက္မနက္က်ေတာ့ သဃၤန္းကၽြန္ေဈးမွာျပန္ေရာင္း။ ေန႔လယ္ က်ျပန္ေတာ့ ၿမိဳ့ပတ္ရထားနဲ႔ ဒညင္းကုန္း ေဈးကိုျပန္သြား။ ကုန္စိမ္းေတြ ထပ္ဝယ္။ ညေနျပန္လာ။ သံသရာဟာ လည္ေနတယ္။ အိမ္မွာ နားရတယ္ဆိုတာ သိပ္မရွိ။ ဖ်ားေနရင္ေတာင္ မနားႏိုင္ခဲ့ဘူး။ သူ႔နားခ်ိန္က ၿမိဳ့ပတ္ ရထားေပၚမွာသာ။ လင္လုပ္သူ ကိုတင့္ေဆြကလည္း ဆိုက္ကားနင္းတာပါပဲ။ လင္မယား ႏွစ္ေယာက္ရတဲ့ေငြက အိမ္ငွားခ၊ ေရဝယ္ခ၊ မီးဖိုး၊ ေဈးဖိုး၊ ကေလးမုန႔္ဖိုးေတြနဲ႔ ေလာက္ငွတယ္ကိုမရွိ။ စဥ္းစားရင္းနဲ႔ သူ ရင္ေမာလာ ပါတယ္။
"ေပၚပီး ……… ပီးေပၚ ……"
ဘူတာ႐ုံကို ေရာက္ေတာ့မွာမို႔ အခ်က္ ေပးလိုက္တဲ့ ရထားဥဩဆြဲသံက သူ႔နားထဲ မေရာက္။ အျပင္ကို ေငးေနတဲ့ မ်က္ဝန္းေတြက အသက္မဲ့ေနဆဲ။ ရထားကို ဆန႔္က်င္ၿပီး ျဖတ္ေျပးလာတဲ့ေလေတြက သူ႔မ်က္ႏွာကို ဝင္ဝင္တိုက္ေတာ့ အဆီဝင္းေနတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ ေျခာက္ကပ္ေစးပိုင္လာတယ္။ ပြေယာင္း ေျခာက္ကပ္ၿပီး တြန႔္လိမ္ညႇိုးႏြမ္းေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကလည္း သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေထြျပား ခက္ျဖာလ်က္။
"ဟဲ့… သိန္းေမ။ ရထားက ရပ္ေတာ့မယ္။ ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ"
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မွာရွိေနတဲ့ ျမခင္က လွမ္းေအာ္မွ သူသတိကပ္လာတယ္။ ရထားေပၚက ခရီးသည္တခ်ိဳ႕က သူနဲ႔ျမခင္ကို မသိမသာ ငဲ့ၾကည့္ၾကတယ္။ သူဂ႐ုမစိုက္အား။ ရထားကဆိုက္ၿပီမို႔ ကုန္စိမ္းထုပ္ေတြကို ျပတင္းေပါက္ကေန တြန္းခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ျပဳတ္က်သြားတဲ့ ကုန္စိမ္းထုပ္ေတြက ရထား ပလက္ေဖာင္းေဘးမွာ ကစဥ့္ကလ်ား။ တခ်ိဳ႕ ခရီးသည္ေတြကလည္း ပလက္ေဖာင္းေပၚက သူ႔ကုန္စိမ္းထုပ္ေတြကို ခြေက်ာ္သြားလာ ေနၾကၿပီ။
"အဆင္းလူကို ဦးစားေပးၾကပါဦးေတာ္"
သူလည္း ရထားေပၚကို အတင္းတိုးတက္ေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြကို ေလသံျမင့္ျမင့္နဲ႔ ေအာ္ပစ္လိုက္ရင္း အတင္းတိုးဆင္းသြားလိုက္ တယ္။ သူ႔ကို ေဝ့ဝဲၾကည့္ေနတဲ့ ခရီးသည္ေတြရဲ့ မ်က္လုံးေတြကို ဂ႐ုမစိုက္အား။ ပလက္ေဖာင္း ေပၚေရာက္ေတာ့ လင္ေတာ္ေမာင္ တင့္ေဆြကို ရွာၾကည့္ေသးတယ္။ မေတြ႕။ ပုခုံးေပၚတင္ထားတဲ့ တင့္ေဆြရဲ့ ပုဆိုးပိုင္းညစ္စုတ္စုတ္နဲ႔ မ်က္ႏွာကို တစ္ခ်က္ဖိသုတ္လိုက္တယ္။
"ဟဲ့... တင့္ေဆြ လာမႀကိဳဘူးလား"
ႏြယ္ႏြယ္က လွမ္းေမးမွ ေမ့ေနတဲ့ေဒါသက ဟုန္းခနဲ မီးထေတာက္ေတာ့တယ္။
"မသိပါဘူးေအ။ ရထားဆိုက္တာေတာင္ လာမႀကိဳပုံေထာက္ေတာ့ ဘယ္သြားေနလဲမွ မသိတာ"
ေလ်ာ့ရဲရဲျဖစ္သြားတဲ့ ထဘီကို ျပန္ျပင္ကာ ခါးမွာ ခပ္တင္းတင္းပတ္လိုက္တယ္။ ထဘီ အစြန္းစကို သုံးလိမ္နာနာက်စ္ၿပီး ဗိုက္ကို ရံႈ႕ကာ ခါးေစာင္းထဲ ထိုးသြင္းလိုက္တယ္။ ထိုအခ်ိန္မွာ ၿမိဳ့ပတ္ရထားက ဆက္လက္ ထြက္ခြာဖို႔ ဘီးလွိမ့္ေနၿပီ။ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ ခါခ်ဥ္အုံလို လႈပ္ရြေနတဲ့ လူအုပ္ႀကီးလည္း ရထားေပၚပါသြားၿပီ။ ဘူတာဟာ အနည္းငယ္ ေခ်ာင္ခ်ိသြားသလိုပဲ။ မသိန္းေမလည္း ပုခုံးေပၚက ပုဆိုးပိုင္းကို ခပ္ျမန္ျမန္ေခြကာ ေခါင္းခု လုပ္ၿပီး ေခါင္းေပၚအသာတင္လိုက္တယ္။
"ထြန္းေအာင္ေရ။ ငါ့ကို ပင့္ပါဦးဟယ္"
ေဘးနားမွာ အထုပ္ေတြစစ္ေနတဲ့ ထြန္းေအာင္နဲ႔ ႏြယ္ႏြယ္တို႔က သူ႔ကို ဝိုင္းပင့္ၾကတယ္။
"ေနာက္တစ္ထုပ္ ထပ္ဆင့္ေပးဦး"
သူ႔စကားဆုံးေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚ ကုန္စိမ္း ထုပ္ႏွစ္ထုပ္ဆင့္လ်က္ ေရာက္ရွိေနၿပီ။ အိမ္နဲ႔ ဘူတာက မေဝးေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ ေလၽွာက္လာလိုက္တယ္။ ေခါင္းေပၚက အထုပ္ေတြက က်င့္သားရၿပီးသားမို႔ တုပ္တုပ္မၽွ မလႈပ္။
အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ တင့္ေဆြရဲ့ ဆိုက္ကား ရပ္ထားတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
"တင့္ေဆြ နင္ရွိရဲ့သားနဲ႔ လာမႀကိဳဘူး"
အိမ္ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ သားႀကီးက သမီး ငယ္ေလးကို ကဒစ္ခြင္ၿပီး ထြက္ႀကိဳတယ္။
"အေမ မုန႔္ပါရား..."
သမီးငယ္ရဲ့ မပီကလာ ပီကလာအသံေလးက ႏြမ္းနယ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာကို စမ္းေရေလးနဲ႔ ေတာက္လိုက္သလို။ ေခါင္းေပၚက ကုန္စိမ္း ထုပ္ေတြကို ပစ္ခ်ၿပီး၊ "ပါတာေပါ့ မီးမီးရယ္။ အေမက ေမ့စရာလား"လို႔ က်ီစယ္ရင္း သမီးငယ္ရဲ့ပါးျပင္ကို ရႊတ္ခနဲ တစ္ခ်က္ နမ္းလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ စလြယ္သိုင္း လြယ္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ထဲကေန နႏြင္း မကင္းထုပ္ကေလးကို ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ နႏြင္းမကင္းက အနည္းငယ္ေၾကမြေနၿပီ။
"နင့္အေဖ ဘာလုပ္ေနလဲ အႀကီးေကာင္"
"အေဖ အိပ္ေနတယ္"
"နင့္အေဖ ေသာက္လာျပန္ၿပီမွတ္လား"
သားႀကီးက ဘာမွ ျပန္မေျဖ။ သူ႔မ်က္ႏွာ ကို အသာေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္။
"ေအးေအး။ ႏွစ္ေယာက္လုံး အိမ္ထဲ ဝင္ေန။ အေမ က်န္ခဲ့တဲ့အထုပ္ေတြ သြားသယ္ ဦးမယ္"
ဘူတာပလက္ေဖာင္းမွာ က်န္ေနေသးတဲ့ အထုပ္ႏွစ္ထုပ္ကို ကပ်ာကယာ သြားသယ္ လိုက္တယ္။ အိမ္ကိုျပန္ေရာက္လာေတာ့ လူက အေတာ္ပန္းေနၿပီ။ အိမ္၀မွာတင္ထားတဲ့ ေသာက္ေရအိုးထဲကေန ေရတစ္ခြက္ လွမ္းခပ္ လိုက္ေတာ့ စတီးေရခြက္နဲ႔ အိုးဖင္ရဲ့ ရွပ္ထိသံက "ဂ်လိ"ခနဲ ေပၚလာတယ္။ တစ္ဝက္ တစ္ျပက္ပါလာတဲ့ေရကို ငဲ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အမႈန္တခ်ိဳ႕က ေရြ႕လ်ားေနတယ္။ ေရကို အသာသဲ့ေသာက္လိုက္မွ ေမာပန္းမႈဟာ ေလ်ာ့လာေတာ့တယ္။
အိမ္ေပၚတက္လိုက္ေတာ့ ဘုရားစင္ေရွ႕မွာ တင့္ေဆြက ေမွာက္ခုန္ႀကီး အိပ္ေနတယ္။ ကိုယ္ေပၚမွာက အကၤ်ီမရွိ။ ေျပေလ်ာ့ေလ်ာ့ ပုဆိုးမွာက ရႊံ႕ရာေတြဗရပြနဲ႔။ ပုဆိုးေအာက္စက ဒူးအထက္ လိပ္တက္ေနတယ္။ ႐ုပ္ပ်က္ ဆင္းပ်က္ အိပ္ေနတဲ့ ေယာက္်ားကိုျမင္ေတာ့ သူ႔ေဒါသေတြ ေတာင္လိုၿပိဳဆင္းလာတယ္။
"ဟဲ့… တင့္ေဆြ။ ထစမ္း။ အမေလးေတာ္ ဆိုက္ကားနင္းၿပီး ဘုရင္လို ဇိမ္ခံေနတယ္။ ငါ့မွာေတာ့ မိသားစုအတြက္ ရွာလိုက္ရတာ ေသေတာ့မယ္"
သူ႔စကားကို တင့္ေဆြ မၾကားႏိုင္။ တဘူးဘူးမႈတ္ေနတဲ့ ေဟာက္သံက တစ္အိမ္လုံး လႈိင္ထေနတယ္။ ဘယ္လိုေအာ္ေအာ္ အအိပ္မပ်က္တဲ့ တင့္ေဆြကိုၾကည့္ၿပီး မသိန္းေမ မ်က္ရည္ဝဲမိတယ္။
မီးဖိုခန္းေလးထဲဝင္လာေတာ့ စားၿပီးသား ပန္းကန္ေတြက မေဆးရေသး။ ဆန္အိုးကို ဖြင့္ၾကည့္ေတာ့ ဒီညေနစာ က်န္ေသးတယ္။ မနက္ျဖန္မနက္အတြက္ေတာ့ မရွိေတာ့ဘူး။ ဝယ္ရဦးမေပါ့။
"အႀကီးေကာင္ေရ။ မင္းႏွမကိုထားၿပီး ေဈးသြားဝယ္ေပးဦး"
လြယ္အိတ္ထဲကေန တစ္ရာတန္၊ ႏွစ္ရာတန္၊ ငါးရာတန္ေလးေတြကို အသာဆြဲထုတ္ၿပီး ျဖန႔္စီလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ အႀကီးေကာင္ကို ဆန္သုံးဘူး၊ ဆားအုန္းဆီ တစ္ဆယ္သား၊ အခ်ိဳမႈန႔္အထုပ္ေသးတစ္ထုပ္နဲ႔ ငါးပိရည္က်ိဳ ႏွစ္ရာဖိုး ဝယ္ခိုင္းလိုက္တယ္။
"အေမ့။ ဆရာမက မွာထားတယ္။ ဆားအုန္းဆီနဲ႔ အခ်ိဳမွုန႔္ကို မစားရဘူးတဲ့။ အႏၲရာယ္ရွိလို႔ ေသတတ္တယ္တဲ့"
"အမေလး ကိုပညာရွိႀကီးရယ္။ နင့္ ဆရာမကို ျပန္သာေျပာလိုက္ပါ။ ေသမယ္ဆို ငါေသတာၾကာၿပီလို႔။ တကယ္တည္း ပိုက္ဆံ မရွိလို႔ေပါ့။ ရွိမွေတာ့ ပဲဆီတို႔၊ အသားမႈန႔္တို႔ သုံးမွာေပါ့လို႔။ ဒါေတြမစားလည္း ငါတို႔မိသားစုမွာ စားစရာမရွိလို႔ ေသမွာပဲေဟ့"
ေျပာလည္းေျပာ၊ ပိုက္ဆံေတြကိုလည္း သားႀကီးလက္ထဲ ေဆာင့္ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ သားႀကီး ေဈးသြားေတာ့ မေဆးရေသးတဲ့ ပန္းကန္ေတြကို လိုက္သိမ္းၿပီး ေဆးေၾကာ လိုက္တယ္။ နဖူးျပင္မွာ ေခၽြးေစးေတြကို လက္ခုံနဲ႔ ပြတ္သုတ္ရင္း မီးဖိုခန္းေလးထဲမွာ လက္က်န္ဆန္ေလးနဲ႔ ထမင္းအိုးတည္ထား လိုက္တယ္။ ဟင္းခ်က္ဖို႔ကေတာ့ အိမ္ေရွ႕မွာ ပစ္ခ်ထားတဲ့ ကုန္စိမ္းထုပ္ေတြထဲကေန ကန္စြန္းရြက္တစ္စည္း ဆြဲထုတ္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ အရြက္ေတြ သင္ထား လိုက္တယ္။ သားႀကီး ေဈးကျပန္လာရင္ တန္းခ်က္လိုက္႐ုံပဲ။
အခုခ်ိန္ထိ တင့္ေဆြက မနိုးေသးဘူး။ အရက္တန္ခိုးက အိပ္မက္ေတြ ေဝသီေနတယ္ ထင္ပါ့။ သမီးငယ္ေလးကေတာ့ နႏြင္းမကင္း ေတြစားေနတာ ေပေနၿပီ။ သားႀကီးျပန္လာေတာ့ အသင့္ျပင္ထားတဲ့ ကန္စြန္းရြက္ေတြကို ေၾကာ္လိုက္တယ္။
"ရွဲခနဲ"အသံၾကားေတာ့ သားႀကီးက လွမ္းေမးတယ္။
"အေမ့။ ဒီေန႔လည္း ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ပဲလား"
"ေအးေပါ့ဟဲ့။ နင္က ဘာစားခ်င္လို႔တုန္း။ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္စားရတာပဲ ကံေကာင္းတယ္မွတ္"
"အေမကလည္း ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္ ေန႔တိုင္းစားရလြန္းလို႔ သားတို႔မ်က္ႏွာလည္း ဆိတ္႐ုပ္ေပါက္ေတာ့မယ္"
"ေအး... ငါ့လုပ္စာစားလို႔ ဆိတ္႐ုပ္ေပါက္တာ ေတာ္ေသးတယ္မွတ္။ နင့္အေဖ တင့္ေဆြ လုပ္စာသာ စားရမယ္ဆိုရင္ ငါတို႔တစ္မိသားစုလုံး ေခြး႐ုပ္ေပါက္မွာ ေသခ်ာတယ္"
"သိန္းေမ။ ဟဲ့ …… သိန္းေမ"
အိမ္ေရွ႕က ေခၚသံၾကားေတာ့ သားမိ ႏွစ္ေယာက္ ေခါင္းျပဴၾကည့္လိုက္တယ္။
"ဪ …… ေဒၚၾကင္ျမ။ ခဏေနာ္"
လြယ္အိတ္ထဲကေန ပိုက္ဆံတခ်ိဳ႕ကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္စီၿပီး ေဒၚၾကင္ျမကို လွမ္းေပး လိုက္တယ္။ ေဒၚၾကင္ျမက ေငြစကၠဴ ႏြမ္းႏြမ္းေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာစစ္ယူသြားပါတယ္။
"အဲဒီအေဒၚႀကီးက ေန႔တိုင္းပဲ ပိုက္ဆံလာ လာယူေနတာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"ဪ… အေမက သူ႔ဆီကေန ေန႔ျပန္တိုး ယူထားတာကိုးကြဲ႕"
ေန႔ျပန္တိုးဆိုတာ ဘာမွန္းမသိေပမယ့္ သားႀကီးက ဆက္မေမးေတာ့ဘူး။ ခဏေနေတာ့ သားႀကီးရဲ့ႏွာေခါင္း၀ဆီ ကန္စြန္းရြက္ေၾကာ္အနံ့က လြင့္ပ်ံ႕လာတယ္။ ၾကက္သြန္ျဖဴနံ့ သင္းသင္းကေလးက ႏွစ္လိုဖြယ္ေတာ့ ေကာင္းသား။ ဒါေပမယ့္ ေန႔တိုင္းလိုလို ရႈရႈိက္ေနရေတာ့ မတပ္မက္ေတာ့။ စိတ္ထဲမွာ ၾကက္သားဟင္းနံ့၊ ဝက္သားဟင္းနံ့ေလးေတြကိုသာ ရႈရႈိက္ခ်င္ေနမိတယ္။ ။
ခ်စ္ခိုင္စံ (ဘီအီးဒီ)
ေႀကးမံုသတင္းစာ
No comments:
Post a Comment
မဂၤလာပါ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစ